To νέο βιβλίο του Γιώργου Κόκκινου

Η ευγονική έλκει την καταγωγή της από τη φιλελεύθερη ωφελιμιστική επιστημονική παράδοση της Μ. Βρετανίας και ειδικότερα από τον υγιεινιστικό οραματισμό του Francis Galton, εξαδέλφου του Κάρολου Δαρβίνου. Ο Γκάλτον το 1864 συνδυάζοντας τις αρχές της κληρονομικότητας και τις μεθόδους της κοινωνικής στατιστικής έκανε λόγο για ένα νέο επιστημονικό πεδίο, σκοπός του οποίου θα ήταν η διερεύνηση και εφαρμογή μηχανισμών διαφύλαξης του εθνικού βιολογικού κεφαλαίου, παράλληλα όμως και η αναζήτηση μεθόδων βελτίωσης της φυλετικής ταυτότητας ενός πληθυσμού και διασφάλισής της από νοσογόνους παράγοντες οι οποίοι συνδέονταν με τις στρεβλώσεις της κληρονομικότητας ή την κοινωνική παθογένεια. Ο ίδιος ο όρος πλάστηκε το 1883. 

Ο σκοπός της ευγονικής θα επιτυγχανόταν είτε με τη λήψη νομοθετικών και ιατρικών μέτρων που θα απέβλεπαν στην ενδυνάμωση της φυλετικής ταυτότητας και της δημόσιας υγείας (θετική ευγονική) είτε με κρατικές παρεμβάσεις που ήταν σχεδιασμένες για να αποτρέψουν την αναπαραγωγή των παρεκκλινόντων, γενετικά βεβαρημένων και «αντικοινωνικών» μελών του εθνικού συνόλου, όπως η θέσπιση κωλυμάτων γάμου. Η ευγονική, επομένως, ιατρικοποιώντας κάθε μορφή απόκλισης/παρέκκλισης και αναζητώντας τελεσφόρες λύσεις για την κοινωνική παθογένεια στη βιολογία, είχε την αρμοδιότητα να δημιουργήσει αναχώματα και να αναστρέψει την προϊούσα ροπή προς τον εκφυλισμό, έμμονη ιδέα του Δυτικού κόσμου στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Στη δέσμη των προβλεπόμενων παρεμβάσεων περιλαμβάνονταν η έκτρωση, η στείρωση «επικίνδυνων» ατόμων και ομάδων και η καταναγκαστική ευθανασία των ανιάτων, των διανοητικά διαταραγμένων και των ψυχοπαθών (αρνητική ευγονική). 

Σχηματίστηκε σταδιακά  ένας εκτεταμένος κύκλος κρατών με επίκεντρο τη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ που απλωνόταν από τη Λατινική Αμερική έως τη Μέση Ανατολή και είχε ως κύριο μηχανισμό συσπείρωσης ένα ισχυρό σύνδεσμο μεταξύ του διεθνούς ευγονικού κινήματος, κοινωνικών μεταρρυθμιστών από όλο το ιδεολογικο-πολιτικό φάσμα και της κρατικής κοινωνικής πολιτικής. Ο σύνδεσμος αυτός ενδυναμώθηκε ακόμα περισσότερο στη διάρκεια του Μεσοπολέμου, όταν η ευγονική αναγορεύτηκε σε επιστήμη αποκτώντας ακαδημαϊκό status και εμπνέοντας πρακτικές κοινωνικής μηχανικής, όπως οι οργανωμένες κρίσεις ηθικού πανικού. Πρακτικές που αποσκοπούσαν στον έλεγχο και την ιδεολογική συμμόρφωση του πληθυσμού. Τελικά η ευγονική έλαβε ιδιαίτερα ριζοσπαστική τροπή στο ναζιστικό καθεστώς καταλήγοντας μέσω της απανθρωποποίησης του «βιολογικο-φυλετικού εχθρού», εσωτερικού και εξωτερικού, και μέσω των πρακτικών της «εφαρμοσμένης βιολογίας» στο πρόγραμμα καταναγκαστικής ευθανασίας σε βάρος Γερμανών αρίων όλων των ηλικιών (Τ4) και στο ίδιο το Ολοκαύτωμα.

Το μικρό αυτό βιβλίο περιγράφει την οργανική συνάφεια των δυο μορφών της ευγονικής. Παρακολουθεί επίσης, σε αδρές γραμμές, την πορεία διολίσθησης της επιστημονικής κοινότητας των ευγονιστών, αλλά και των πολιτικών για τη δημόσια υγεία, από τη θετική ευγονική στην αρνητική. Η κυριαρχία της δεύτερης ανακόπτεται αυτονόητα στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η αρνητική ευγονική απαξιώνεται και δαιμονοποιείται. Όμως η θετική ευγονική επιβιώνει, παρά τον εξορκισμό της «δίδυμης αδελφής» της. Υφίσταται υβριδικές μεταμορφώσεις και μεταλλάξεις που –έστω και με συγκαλυμμένη μορφή- τείνουν να αποκτήσουν ιδιαίτερη δυναμική στις σύγχρονες κοινωνίες. Άλλοτε, υπό το σχήμα της καλής μάγισσας, η θετική ευγονική γίνεται πεδίο θεμελίωσης της θεραπευτικής γενετικής, άλλοτε λαμβάνει εργαλειακό και δυστοπικό χαρακτήρα («τράπεζες γενετικού υλικού», κλωνοποίηση, ταυτοποίηση μέσω του DNA), άλλοτε υποστυλώνει άτεγκτες δημογραφικές πολιτικές που αλλοτριώνουν το γυναικείο σώμα και καταργούν την ελευθερία της βούλησης (Κίνα), ενώ άλλοτε περιβάλλεται με τον μανδύα του υγιεινιστικού κινήματος εξυπηρετώντας όμως στην ουσία νέες μορφές χειραγώγησης στο πλαίσιο της εντεινόμενης παγκοσμιοποίησης (μεταλλαγμένοι σπόροι, γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα).       

Ρόδος: Επιστημονική ημερίδα «Η Δικτατορία 1967-1974. Καταστολή, μετασχηματισμοί, αντιστασιακοί θύλακες, εξέγερση»

Ανήμερα της επετείου του Πολυτεχνείου, το Εργαστήριο Ιστορίας & Κοινωνικών Επιστημών της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου οργανώνει επιστημονική ημερίδα με εισηγήσεις από εννέα ιστορικούς, πανεπιστημιακούς καθηγητές και υποψήφιους διδάκτορες. Με τη στήριξη του 103.7 Στο Κόκκινο Ρόδου. Στο χώρο των ομιλιών, θα φιλοξενηθεί η έκθεση «Σκοτεινή Επταετία: η Δικτατορία των συνταγματαρχών» του Ιδρύματος της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.

Aναλυτικά το πρόγραμμα:

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ «Σκοτεινή Επταετία: η Δικτατορία των συνταγματαρχών, 1967-1974»: 10.30

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ: 11.00

(Αντιπρύτανη Σπ. Συρόπουλου, Κοσμήτορα Έλ. Θεοδωροπούλου, Προέδρου ΠΤΔΕ  Λ. Σοφού, βουλευτών, εκπροσώπου του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων, Περιφερειακών Διευθυντών και Προϊσταμένων Εκπαίδευσης, Σχολικών Συμβούλων, Φοιτητικών Συλλόγων)

 

· Α΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑ: Ώρα έναρξης: 11.30

 

Προεδρείο: Παναγιώτης Κιμουρτζής (Καθηγητής ΠΤΔΕ Πανεπιστημίου Αιγαίου) – Πέτρος Σπανός (Σχολικός Σύμβουλος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης)

 

- Άννα Ενεπεκίδου  (υπεύθυνη Εκθέσεων Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων), Σκοτεινή Επταετία: η Δικτατορία των συνταγματαρχών, 1967-1974 – Μια Έκθεση του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων (11.30-11.50)

 

- Βαγγέλης Καραμανωλάκης (ιστορικός, επίκουρος καθηγητής ΕΚΠΑ, δ/ντής του Ιστορικού Αρχείου του ΕΚΠΑ), Η ιστοριογραφία για τη Δικτατορία και τη Μεταπολίτευση και τα προσληπτικά σχήματα και οι στάσεις της ελληνικής κοινωνίας (11.50-12.20)

 

- Γιάννης Παπαγεωργίου (διδάκτωρ Πολιτικής Θεωρίας Παν/μίου Εδιμβούργου, μεταδιδακτορικός διδάσκων ΠΤΔΕ Παν/μίου Αιγαίου), Δομικές διαστάσεις του κρατικού αυταρχισμού στη βόρεια και τη νότια Ευρώπη κατά τη δεκαετία του 1970 (12.20-12.40)

 

-Πολύκαρπος Καραμούζης (αναπληρωτής καθηγητής ΠΤΔΕ Παν/μίου Αιγαίου), Κράτος, Εκκλησία και πολιτική στη διάρκεια της Δικτατορίας (1967-1974) (12.40-13.00)

 

- Ζιζή Σαλίμπα (διδάκτωρ οικονομικής ιστορίας), Η τουριστική ανάπτυξη στη Ρόδο κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας 1967-1974 (13.00-13.20)

 

 Συζήτηση (13.20-13.50)

Διάλειμμα (30’)

Β΄ Συνεδρία: Ώρα έναρξης 14.20

 

Προεδρείο: Πολύκαρπος Καραμούζης (αναπληρωτής καθηγητής ΠΤΔΕ Πανεπιστημίου Αιγαίου) – Χαρίτων Παπακυριακού (Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης – Συγγραφέας)

 

- Θεόφιλος Διαμάντης (υποψήφιος διδάκτωρ ιστορίας, ΠΤΔΕ Παν/μίου Αιγαίου), Το κοινωνικο-πολιτικό ψηφιδωτό των εξορίστων της Δικτατορίας του 1967 (14.20-14.40)

 

- Παναγιώτης Μηλιώνης (υποψήφιος διδάκτωρ ιστορίας, ΠΤΔΕ Παν/μίου Αιγαίου), Το πραξικόπημα του 1974 στην Κύπρο και οι επιπτώσεις/προεκτάσεις του έως σήμερα (14.40-15.00)

 

- Βαγγέλης Δρακόπουλος (ιστορικός, πρώην δ/ντής της Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων), Πλησιάζοντας στο τέλος. Η επιλεκτική αλλαγή στάσης της Χούντας απέναντι στην ελληνική διανόηση. Το τέχνασμα της απονομής κρατικών βραβείων (15.00-15.20)

 

- Αντώνης Καζάκος (υπεύθυνος εκπαιδευτικών προγραμμάτων Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων), Ερευνάμε και συζητάμε για τη Δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967-1974. Εκπαιδευτικές δράσεις του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων (15.20-15.40)

 

Συζήτηση (15.40-16.10)

Οργάνωση-Συντονισμός- Γραμματειακή υποστήριξη: Γιώργος Κόκκινος (διευθυντής Εργαστηρίου Ιστορίας και Κοινωνικών Επιστημών), Παναγιώτης Μηλιώνης, Πέτρος Σπανός, Χαράλαμπος Ψαρράς, Χαρίτων Παπακυριακού, Στέλλα Βαγιάνου, Άννα Κογιάμη, Γιώργος Λιάνος,  Μάνος Πολεμικός, Σιαφάκας Βασίλης, Εβελίνα Σιδέρη, Στελίνα Σίσκου

Χορηγός επικοινωνίας: Στο Κόκκινο Ρόδου 103, 7

 

17 Νοεμβρίου 2017, Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων, Κτήριο Κλεόβουλος, Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών, Ρόδος

 

*Θα χορηγηθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης.

Πηγή: http://www.stokokkino.gr/article/1000000000063022/Rodos-epistimoniki-imerida-I-Diktatoria-1967-1974-Katastoli-metasximatismoi-antistasiakoi-thulakes-eksegersi

Νέο βιβλίο: Αναζητώντας "Ιερό Καταφύγιο"

Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Ταξιδευτής το νέο βιβλίο των Γ. Κόκκινου- Β. Μπογιατζή, με τίτλο Αναζητώντας "Ιερό Καταφύγιο" - Ο Αλέξανδρος Δελμούζος και η σύγχρονή του ελληνική διανόηση.

Neil Young "Harvest Moon"

Come a little bit closer

 Hear what I have to say

 Just like children sleepin'

We could dream this night away.

But there's a full moon risin'

Let's go dancin' in the light

We know where the music's playin'

Let's go out and feel the night.

Because I'm still in love with you

 I want to see you dance again

Because I'm still in love with you

On this harvest moon.

When we were strangers

I watched you from afar

 When we were lovers

I loved you with all my heart.

But now it's gettin' late

And the moon is climbin' high

I want to celebrate

See it shinin' in your eye.

Because I'm still in love with you

I want to see you dance again

Because I'm still in love with you

On this harvest moon.

Iστορικές έννοιες και εννοιολογική χαρτογράφηση

Αξιοποίηση του λογισμικού “Inspiration”

και του διαδικτύου

 Δείτε την παρουσίαση: Εδώ

...I never saw another buttelfly...

Παιδικά ποιήματα και ζωγραφιές από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Terezin, όπως τα επιμελήθηκε η Hana Volakova.

Δείτε το βιβλίο εδώ

H τράπουλα του Dachau

O Boris Kobe γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1905 στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα στο Τμήμα Μηχανικής υπό τον καθηγητή και γνωστό αρχιτέκτονα της Σλοβενίας, Jože Plečnik. Ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια, ο Boris Kobe ενεπλάκη ενεργά με την πολιτική εντασσόμενος σε σοσιαλιστικούς ομίλους φοιτητών και καλλιτεχνών. Με το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Boris Kobe συλλαμβάνεται από τις αρχές κατοχής και στέλνεται ως πολιτικός κρατούμενος στο στρατόπεδο εργασίας Άλλαχ, ένα από τα περιφερειακά στρατόπεδα του Νταχάου. 

Το στρατόπεδο Άλλαχ λειτουργούσε ως στρατόπεδο εργασίας υπό τη διοίκηση των SS. Από τον πληθυσμό των κρατουμένων του, η διοίκηση του στρατοπέδου απομόνωσε μια ομάδα καλλιτεχνών και εργατών κεραμικών, οι οποίοι στέλνονταν καθημερινά για εργασία στο εργοστάσιο πορσελάνης κοντά στην ομώνυμη πόλη. Το εργοστάσιο είχε αγοραστεί το 1935 από τα SS και παρήγαγε 240 πορσελάνινα και κεραμικά μοντέλα. Ανάμεσα στους εργάτες του εργοστασίου βρέθηκε και ο Boris Kobe.

Στο διάστημα κράτησής του στο στρατόπεδο, ο Kobe φιλοτέχνησε μια τράπουλα με τραγικά και ειρωνικά στιγμιότυπα από τη ζωή των κρατουμένων. 

Μετά την απελευθέρωσή του το 1945, ο Boris Kobe εργάστηκε ως αρχιτέκτονας, ζωγράφος και σχεδιαστής στη Γιουγκοσλαβία, συμμετέχοντας σε μεγάλα κρατικά έργα, γνωστότερο εκ των οποίων η αναμόρφωση του κάστρου της Λουμπλιάνα. Το 1977 βραβεύτηκε με το βραβείο Prešeren για τα αρχιτεκτονικά του σχέδια και τη ζωγραφική του δουλειά, ενώ το 1952 έλαβε το βραβείο Levstik για την εικονογράφηση του βιβλίου Τα χρονικά του Visoko.

Ο Boris Kobe έφυγε από τη ζωή στις 3 Μαΐου του 1981.

Η τράπουλα του Dachau

O θάνατος ως βασιλιάς των σπαθιών.

Ο βαλές καρό απεικονίζει έναν CAPO να χτυπά με το μαστίγιό του έναν κρατούμενο.

Ο αριθμός 5 δείχνει κρατούμενους που προσπαθούν να χωρέσουν στα κρεβάτια των θαλάμων τους. 

Οι Γιουγκοσλάβοι παρτιζάνοι απελευθερώνουν το στρατόπεδο.

Κρατούμενοι παραλαμβάνουν τα ρούχα του στρατοπέδου.

Τα ρούχα των κρατουμένων κρατούνται και οδηγούνται γυμνοί στην παραλαβή των ρούχων του στρατοπέδου. 

Ένας CAPO μαστιγώνει δημόσια έναν κρατούμενο δεμένο σε τραπέζι προς παραδειγματισμό των υπολοίπων.

Δύο κρατούμενοι συγκεντρώνουν νεκρούς για τα κρεματόρια.

Ο βασιλιάς του καρό, ένας κρατούμενος σε προνομιακή θέση γραφέα.

Η βασίλισσα του καρό, μια κρατούμενη που κοιτά τα κουρεμένα της μαλλιά σε ένα καθρεφτάκι.

Ο βασιλιάς της πίκα, ένας παχύς κρατούμενους που λόγω της θέσης του στο στρατόπεδο μπορεί να έχει πρόσβαση σε καλλίτερο φαγητό.

Ο βαλές της κούπας, ένας CAPO χτυπά έναν κρατούμενο.

Ο μπαλαντέρ, ένας εργάτης-κρατούμενος, που έχει ακόμα τη μυική του δύναμη.

Ο αριθμός 11, συλληφθέντες οδηγούνται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Ο αριθμός 2, κρατούμενοι κοιτούν μέσα από τα συρματοπλέγματα του στρατοπέδου.

Ο αριθμός 3, κρατούμενος βρίσκεται σε τιμωρία ορθοστασίας έως ότου πεθάνει. Η πινακίδα γράφει: "Είμαι ακόμα εδώ". Πιθανότατα το σκίτσο αναφέρεται σε κρατούμενο που προσπάθησε να αποδράσει.

Η βασίλισσα της κούπας, μια γυναίκα κρατούμενη που διαβάζει ένα γράμμα.

Η βασίλισσα των σπαθιών, μια γυναίκα κρατούμενη εργάτρια.

Ο βαλές της πίκα, ένας CAPO χτυπά έναν κρατούμενο στο κεφάλι με ένα κουτί.

Ο βαλές της πίκα, ένας εργάτης κρατούμενος. 

Kρατούμενος σπάει βράχους με κομπρεσέρ.

Κρατούμενοι φορούν τα ρούχα του στρατοπέδου.

Κρατούμενος πεθαίνει από κατολίσθηση πέτρας κατά την εργασία.

Ο αριθμός 13, κρατούμενοι τσακώνονται κατά το συσσίτιο. 

Ο βαλές καρό, εργάτης- κρατούμενος.

Ο βασιλιάς της κούπας, ένας παχύς κρατούμενος με πούρο.

Ο αριθμός 1, ένας κρατούμενος προσπαθεί να γλιτώσει το κρύο φορώντας κουρέλια.

Ο αριθμός 4, η πρωινή καταμέτρηση των κρατουμένων. 

Ο αριθμός 18, ένας CAPO χτυπά κρατούμενο που δεν μπορεί πια να σηκώσει μια ράγα τρένου.

Ο αριθμός 13, ένας CAPO χτυπά κρατούμενους που σπρώχνουν βαγονέτο με πέτρες.

Ο αριθμός 10, κρατούμενοι ανταλλάσσουν φαγητό και μια ζώνη με ένα τσιγάρο.

Σύνταξη κειμένου: Διαμάντης Θεόφιλος, υποψήφιος διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αιγαίου.